Düşünmeden yaşamak

İnsanlar arasında; sınırların aşıldığı, hataların üstü üste yapıldığı, art niyetli yaklaşımların sergilendiği, pişkinliklere pişkinlik eklendiği, samimiyetsizliklerin daha da derinleştirildiği ilişkileri gün ve gün gözlemleyebilmekteyiz. Bazıları yaşanılan anlık etkileşimlerin atmosferinden dolayı sevgi ve saygı çizgilerini aşmayı bir marifet sayarak seviyesiz (sınır ihlali) tutumlar sergiler. Durmayı ve susmayı bilmeyen bireylerin içyapılarından kaynaklanan yanılsamaların tezahürüdür yanlışlar. Halbuki düşünen her bireyin, yaptıklarını oto kontrol gereği çek edip değerlendirmesi gerekir. Çünkü ötelere varmadan tedbir almak gereği vardır. Egolara esir olmamak, ihtirasları dizginlemek, şuursuzluklara izin vermemek gerekir. Elbette birkaç küçük önlem, bizleri ahların vahların girdabına girmekten kurtarabilir. Yaşam süreci içinde nedense düşünme mefhumu unutuluyor. Gidilmekte olan yolların sorgulaması yapılmıyor. Bilhassa bu kentin insanları sorgusuz sualsiz yaşamaya öylesine alıştı ki, bunu bir türlü anlamak mümkün değildir. Medeniyetleri ve kültürleri bağrından çıkaran bu şehir tam bir çorak sahaya dönüşüverdi. Şehrin güzellikleri de, çirkinlikleri de büyüdü. Hatta içinde barındırdığı zıtlıkların hepsi katmerleşti. Ayrıca bu şehrin sunduğu güzelliklerin lezzetleri karşısında yaşattığı acıların ızdırapları da insanları etkisi altına alıyor. Tüm bunlara geçim kaygısına dayanan koşuşturmalarda eklenince, bireyler düşünmeyi ve en önemlisi de hayattan tad almayı göz ardı ediyor. Çevreye şöyle bir bakılırsa insanların kurgulanmış robotlar gibi işle-ev arasında mekikler dokuduğu görülür. Nihayetinde de, hep ama hep vermeden almak, sorgusuz sualsiz tüketmek, çoğu şeyi geçiştirmek, görmeyen gözler olmak vb. yanlışlarla hayat hep ötelenmektedir. Çünkü her şey hızlı yaşanıyor bu çağda. Hele ki bu şehirde. Geri dönüşü olmayan yerlere gelindiğinde ise ne yapalım “olan oldu bir kere” deyip hatalar ört bas edilmeye çalışılıyor. Çok zor mu insanların her bir şeyin hakkını vererek hayatı doya doya yaşaması. Gün ve gün, hayat sermayemizin değerli sayfaları kapanıyor.(Yansımalar)